Aurora

✨✨ Ahmet, sihirli bir fasulye tanesini elleriyle en verimli topraklara ekmiş de ektiği yerden çıkan dev bir sarmaşıkla var olmayan bir ülkeye adım atmış gibiydi. Ön yargıları bir dev olmuş, bu var olmayan ülkesinde onu boğuyordu sanki. Bu duygudan kaçabilirse devin yıllardır sakladığı altınına ulaşabilecek gibiydi ancak Ahmet’in gözleri bu dev misali ön yargılarının yanılsamasına […]

✨✨ “Kader cesurdan yanadır Ahmet,” dedi Mustafa, dizlerine yatırdığı çocuğun saçlarını minik minik tutamlar halinde renkli tokalarla bağlarken. Ahmet’in mesajını alır almaz uçarak ona gelmiş, Ahmet Burak’la yaşadıklarını anlatırken gözleri dolu dolu olunca çocuğu dizlerine yatırıp, kenarda bulduğu renkli, minik lastik tokalarla çocuğun çok da uzun olmayan saçlarını ikibinler pop yıldızları gibi her yerden bağlamış,

✨✨ Ahmet, Doğu’nun yarattığı lanet olasıca farkındalık yüzünden diken üstünde hissediyordu kendisini. Oysa, ‘Bilinmezlik mutluluktur.’ sözünün doğruluğuna daha çok inandığı şu anlarda kulağında kulaklık, otobüste akşama yakın arkadaşı Burak’a ne yemek yapacağını düşünüyor olmalıydı, onun kendisine olan duygularını elinde büyüteçle bir dedektif misali aradığı anılarını değil! İçi sıkılarak indiği otobüsten evine doğru ağır adımlarla yürüdü.

✨✨ Burak, hayatında pek çok kez dibe battığını düşünmüştü. En dipteki anlarıysa deli bir anneye sahip olduğunu anladığı, babasının beş vakit namazında, muhterem bir insan olarak bilinirken annesini sayısız kez aldatmasından tut, rüşvet yedirme, mal çalma, kısacası ‘haram’ bildiği her şeyi yaptığını gün be gün izlediği zamanlardı… Ama Burak’a sorulacak olursa en fenası annesinin sigarasını

✨✨ Ayaz ve Mustafa, Ayaz’ın huysuz homurdanmalarına rağmen ertesi gün çok erken kalkacaklarını bahane ederek Ahmet’in güzel ev sahipliğine teşekkür edip çok geç olmadan evlerine gitmek için ayrıldılar Ahmet ve Burak’ın yanından. Ayaz yaramaz sevgilisinin ikiliyi yalnız bırakma isteğini anlamış, bu yeni sürüm Mustafa’dan daha ne gibi şeytanlıklar çıkacağını merakla bekliyordu. Onları kapıdan yolcu eden

✨✨ Yaşamlarında bir anlam bulamamış insanlar tıpkı çobansız koyunlara benzermiş derler… Manayı özde aramak akıllarına gelmediğinden sağa sola koyunlar gibi kaçışarak anlamı bulana kadar dolanıp dururlar da onları toplayacak kimseler olmaz. İşte bu insanlardan yalnızca biri olan genç adam için hayatındaki en büyük eksikliği onun yalancı ama yegane amacı olan yurt dışına gitme isteğiydi. Katı

✨✨ İnsanın öğrenci evi bile olsa kendisine ait bir evi olmasının yarattığı o huzur dolu hissin yanında gelen bir de buruk tatlar vardı yüreğinde taşıdığı. Küçük bir ev bile olsa o evin içine sığmayacak kadar büyük bir yalnızlık hissi… Tüm hayatı boyunca nereden geleceğini bilmediği huzuru arardı insan. Ahmet, uyandığından beri yatağında öylece uzanırken bir

✨✨ “Nefis, insanı cennete ya da cehenneme götüren bineğidir. Sabır ise bu bineğin yuları ve dizginidir.” derler, genç adamın önünde olanca güzelliğine eş eşya seçen çocukla içinde bir savaş meydanı kurulmuş, tıpkı söylenen sözdeki gibi hem nefsi hem sabrı o meydanda çarpışıyordu şimdi. Kocaman mekanın içerisinde elinde mağazaya ait küçük kurşun kalemi ve not defteriyle

✨✨ “Yani sen şimdi bu tapir suratlıyı sevdin öyle mi?” Ahmet, bıkkınlıkla onuncu kez, “Evet Ayaz, gerçekten iyi biri. Adam benden emlakçı komisyonu bile almadı diyorum sana,” dedi. Ayaz, Ahmet’in yüzüne bakıp kendi kendine, “Yok ya düşündüğüm şey olamaz, mümkün değil.” diyerek gözlerini kapatıp kafasını iki yana salladı. “Tam da düşündüğün şey bence,” dedi Mustafa

✨✨ Alıştığı yerde değil de başka bir yerde uyandığını tavandaki havalı avizeden anlayan Ahmet, onu uyandırmamak için fısıltıyla konuşan ev sakinlerini duyup gülümsedi. Hayatında olan kadınlardan yana her zaman şansı yaver gitmişti çocuğun. Annesi, Ilgın’ı ve tabii ki liseden beri onun kahrını çeken Zeynep ablası… Erkekler de fena sayılmazdı şimdi haklarını yememesi lazımdı. Biri babacan,