Gel Beraber Yıldızları Sayalım

✨✨ Dudaklarının altındaki etine dolgun, yumuşacık dudaklardan zorlukla ayrılan adam küçük küçük öptüğü çene hattından mis kokulu boyna doğru ilerlerken evini tuğla tuğla ören bir emekçi misali sadece kendisine özel olan cennetine giden yolu da öpücükleriyle örüyordu sanki… Hiç kimseye anlatmaya cüret edemeyeceği boyundaki koku burnuna dolarken birkaç kez art arda öptü, dudaklarının altında kalan […]

✨✨ “Kas yığını bedenimi oynatamıyorum bile, Allah’ın yok senin yavru ceylan,” dedi Muzaffer mutfakta neşeyle eskilerden kalma bir pop şarkısı söyleyerek kahvaltı çizelgesini kontrol eden Mavi’ye doğru. Mavi, “Kas yığını bir miktar abartı oldu,” diyerek adamı süzüp bir de burnunu kıvırdı. Muzaffer, duyduğu cümleyle gözlerini fal taşı misali açarak onun taş gibi kallavi bedenini küçümseyen

✨✨ Mavi, hareket eden bir şey donmaz diyerek ömrü boyunca her daim okumuş, öğrenmiş yeniden okumuş ve dur durak bilmeden yeniden öğrenmişti. Tek gözlü bir ev misali olan çocuk beyninin hemen her kıvrımını Demir Dağı’nda dövüldüğünden kullanabildiği için öğrenmek ona göre zor bir süreç olmamıştı hiçbir zaman. Ona da tüm bu özelliklerinin arasında ismine kusur

✨✨ Muzaffer, uykusundan uyanıp da Mavi’nin yıldızlı yastığının üzerine yerleştirdiği kitabını heyecanla okuduğunu görmüş, ses etmeden bir süre çocuğun güzelliğini izlemek için kendisine zaman vermişti ki her romantik anın katili olan Mavi, “Muzaffer uyandığını nefes alışverişlerinin düzensizliğinden anlayabiliyorum, rol yapma,” demişti. Muzaffer, Mavi’yi izleme şansını yine onun yüzünden kaçırdığı için, “Her şeyi de anla artist,”

✨✨ Muzaffer’in her gece Mavi ile yatmak için bulduğu bahaneler giderek daha da yaratıcı oluyordu şimdilerde. En son bir gece, türlü dualar eşliğinde çocuğun odasına gelip de, ‘Odamda hayalet gibi bir şey gördüm,’ diyerek gözlerini büyüte büyüte Mavi’ye korkmuş gibi rol yaparken Mavi hayalet diye bir şeyin var olmadığını, olsa bile elektromanyetik alanlarının tıpkı onun

✨✨ Muzaffer, yumuşacık kumların üzerine çıplak ayaklarıyla basarken bu kez kalbinin masmavi, dingin denizi olan gülüşe daha da yaklaşmıştı sanki. Beyaz kumlarla çevrelenmiş kumsalda ona gülüşlerin en güzelini bahşeden çocuk elini ona doğru uzatırken Muzaffer yandığı bu mavi ateşe doğru hayran hayran bakakalmıştı ki birden gözlerini açtı. Birkaç gündür aşina olduğu tavanla bakışırken gözlerini bir

✨✨ Muzaffer, rutini haline gelen Mavi’nin odasının kapısını dört kez tıklatırken içindeki sıkıntıyla kapının önünde beklemeye başladı. Gonca’nın söylediği sözlerin etkisiyle yüzünü ilk kez böyle gördüğü çocuk yüzünden kalbi canını acıtacak kadar yanıyordu şimdi. Bu eve ilk taşındığı günlerde ona ‘hanım evladı’ demesiyle bile Mavi’nin ne kadar üzüldüğünü hatırlayan adam acımasızca ona saldıran kadını elinde

✨✨ Muzaffer yanındaki kadınla polis merkezinden çıkmış adamların, “Biz bir şey yapamayız, birkaç gün sonra evine girebilir bayan,” sözleriyle taksisine atlayarak Gonca’yı eve bırakmak için arabayı çalıştırmıştı. İsmini cismini bilmediği hırsızları nasıl yakalatacağını anlamadığı kadına son bir iyilik daha yapıyor, birkaç günün sonunda Gonca’yla tamamen yollarını ayıracağından çokça emin yalnızca kadına şimdilik elinden gelen yardımı

✨✨ Muzaffer, burnunun ucundaki bahar kokusu, hafifçe çiseleyen yağmurun da yüzüne damlalarını tek tük bahşetmesiyle çıplak ayaklarıyla yumuşacık topraklı yolda çam ağaçlarının altında yürürken karnının da tok olduğunu hissetti bu kez, tıpkı kalbinin de aç olmadığını fark ettiği gibi… Hepsi birleşmişti de sanki huzurun en geç kalınmış olanını ama en de değerlisini vermişlerdi ona. Şimdi

✨✨ Gonca, kapıyı açan çocuğu baştan aşağı süzerek, “Merhaba canım, Gonca ben. Muzaffer evde mi?” diye sordu. Adının Mavi olduğunu Muzaffer’den duyduğu çocuğun kıyafetlerine, belinde parlayan kolyesine ve kocaman gözleriyle hayretle onu izlemesine bakarken Muzaffer’in tam zıttı, onunla anlaşamayacağına emin olduğu ve onun ‘erkek adam’ tanımına dahi uymayan çocuktan tepki gelmeyince beynindeki düşüncelerini kenara alarak,