Senin Gibi Değil Bu İlaçlar

✨✨ Ömer’den… Kararlı adımlarımı içimdeki öfkeyi bastırabilmek adına sertçe atarken karşımda bazı şeyler için geç kalmış olsa da anneliğinin verdiği çaresizlikle beni bile yumuşatarak ağlayan kadına ve boncuk gözleri sanki içi boş bir mezar misali çevresindekileri görmeden yalnızca bakışları etrafa değen adama doğru ilerledim. Selim’in yanından çıktıktan sonra Hamit amcayı aramış, durumu ona da kısaca […]

✨✨ Ömer’den… Bu zamana kadar zihninizin içinde girdiğiniz tüm harpleri unutun. Sabah olmaz dediğiniz, bundan sonra aydınlığa çıkamayacağınızı düşündüğünüz, yürüdüğünüz yolda düşman addettiğiniz insanların size karşı çıkardığı fırtınaları da unutun… Ben kendi karanlığım saydığım ailemin ansızın ölüşünü bile unuttum çünkü, hem de gelen bir telefonla bana kalan tek ailemin de ellerimden kayıp gidebileceği korkusuyla… İsminin

✨✨ Selim’den… Kime kızmalıydım ben? Kimi suçlamalı, kime hırslanmalıydım? Çocukça korkularım yüzünden melek gibi birinin yanında olamayan kendime mi, beni herkesten kıskanıp sakınırken başka kızlarla rahatça takılan Ömer’e mi, Mikail’e geç kalan Kadir’e mi? Kime ne demeliydim amına koyduğumun yerinde de daha hayatının baharında kanatlarını açıp da fezaya uçan meleğin yüreğimde açtığı yarayı kapatabilmeliydim? Okuduğum

✨✨ Elindeki domates ekmeği minik ısırıklarla kemiren çocuk, bir yandan da ayakkabısının ucuyla önündeki küçük taşı gittiği yol boyunca sürüklüyor, kendince mahalledeki arkadaşlarının geleceğe vakte kadar kendisini oyalıyordu. Hep ilk önce o iniyordu zaten mahalleye. Arkadaşları geldiğinde onlara sağlam bir azar kayması gerektiğini düşünerek mahallenin çıkışına doğru ilerlemeye başladı. Mahallenin bitimindeki kocaman konak gibi olan

✨✨ Sevdiğim adamın yanından ayrılmak üzereyken onunla olduğum dakikalar boyunca çaktırmadan saate bakışlarım son bulduğundan içim rahatlamıştı sanki. Yüreğim kıpır kıpırdı. Sanki eski Selim yıllardır saklandığı yerde uyanışını başlattığından heyecanlı, bir an önce kontrolü ele almak ister gibiydi… O kadar uzun süre kendimi uyuşturarak onu saklamıştım ki benim için bile silik biriydi o. Ama inebildiği

✨✨ Tespihini bileğinden bir bilezik misali geçirerek tek eliyle direksiyon sallayan aynı zamanda da diğer kolunu dirseğinden kırıp camdan dışarı çıkarmış adama, “Tekrar teşekkürler Muzaffer abi,” diyerek dikiz aynasına doğru baktım. Aynada bakışlarımız buluşurken, “Eyvallahsın ciğerim. Biz de anlarız aşık adamın halinden evelallah,” dedikten sonra aşk kelimesi ağzından dökülür dökülmez tam yanındaki koltukta oturan Mavi’ye

✨✨ Sikik bir davranış bilimleri dersinde, belli siyasi görüşe sahip olmazsanız sizi acımadan senelerce süründüren sokuk bir hocanın anlattığı kavram aklımda dolanıyordu dakikalardır, ‘kolektif bilinç dışı’ kavramı. İnsanın doğduğunda zihni boş bir tarla misali değil de çoktan mahsüllerin ekili olduğu bir alan gibi bir türün tüm düşüncelerini, sembollerini, imgelerini kapsayarak aslında kayıtlı birer bilgi birikimleriyle

✨✨ “Alo.” “Merhaba Selim.” Duyduğum sesle kalbim ağrırken, “Mavi değilim artık demek,” dedim bakışlarımı gezdirdiğim odada hiçbir şeye alışmasın dileğim gibi karanlığa da alışmasın isteyerek gözlerimi kapatırken. Telefonun diğer ucundan, “Değilsin. Kandırıkçı, basit bir oyun arkadaşısın yalnızca,” dedi Mikail. Sesi benim gibi yorgun geliyordu. “Seninle oynamayı çok seviyordum ama-“ Cümlemin sonunu bile getirmeme fırsat vermeden,

✨✨ Ömer’den… “Ne yiyelim mavi boncuğum?” Selim, daha dakikalar önce benim tüm dengemi siken şeyler söylememiş gibi ondan beklenmeyecek bir masumlukta gülümseyerek yüzüme doğru baktı. “Yemesek?” dedi başını sol omuzuna doğru eğerken. “Olmaz lan. Vitaminlerini de alman lazım. Sen yemedin bir şey kesin,” dedim aklım hâlâ bana gelip de kardeşinin durumunu anlatacağı gün benim yaptığım

✨✨ Ömer’den… Açık pencereden üzerime doğru esen ılık rüzgarla beraber, çıplak belimden tüm vücuduma yayılan ürpertiyi duyumsayarak bilincimin yavaş yavaş yerine geldiğini hissettim. Her yanım sanki dayak yemişim gibi sızlarken zorlukla açtığım gözlerime sunulan manzara yüzünden birkaç kez kirpiklerimi kırpıştırdım. “Meme ucu mu lan o?” Ben kendi kendime konuşurken başımın altındaki kol bir anda çekildi.