Senin Gibi Değil Bu İlaçlar

✨✨ Eskiden Ömer’le birlikte oynadığımız sanal oyunlardaki nadir rastlanan sonsuz uyku iksirini bulup da içsem, saçlarımın arasında hissettiğim kemikli, uzun parmaklarla olduğum yerde ahir bir zamana kadar uyusam ne olurdu? Ben burada, cesaret edip de sığındığım Ömer’in göğsünde kendimi Ares addeder, yenileceğimi bilsem bile tüm tanrılara savaş açardım. Hem de kimselerin sevmeye layık görmediği Ares […]

✨✨ “Çok güzel değil mi gençler burası?” “Gerçekten harika Aycan, birazdan da şu dağlardaki çalılıklardan küçük meyveler toplar sonra da onlardan marmelat yaparız. Ömer benim saçımı örerken de hep birlikte ekmek üzeri marmelat yer, İzmir Marşı söyleriz.” Aycan bana gözlerini kısarak bakıp, “Selim! Dalga geçme. Temiz hava alalım istedim, yanıyor İstanbul baksana. Yürüyüş bize çok

✨✨ Okulu yaz tatiline giren her öğrenci gibi sabaha kadar oturup akşama kadar uyuduğum bir güne başlarken daha doğrusu saat öğleden sonra üçte kalkıp babamın günün bereketiyle ilgili vaazlarını, anneminse Nurcihan’ı ziyaret etmem gerektiğiyle ilgili serzenişlerini dinleyip ama söyledikleri sözleri de takmayarak sadece gece izleyebilmek için bir dizi aradığım sırada telefonum çalmaya başladı. Ömer takside

✨✨ İnsanoğlunun düşünceleri kesinlikle bir simyaydı, emin olmuştum. Beyninin içindeki kıvrım kıvrım yayılan tüm o anlar biri gelip değiştirene kadar bizi kandırıyor, sonra gözlerdeki perde birilerinin yardımıyla kalkınca da insan ona dönüşüyordu, bir anda. Şimdi yalancı bir lens misali tüm neşeli parıltıların arkasında saklanan hüznüyle karşımda oturup da bana gülümseyerek bakan kadına minnetimi de saygımı

✨✨ Sırtımdan akan buz gibi damlaların aksine yüzüm cayır cayır yanarken hissettiğim rahatsızlıkla birden gözlerimi açtım. Ağzımın içi sanki günlerdir su içmemişim gibi kuruyken tüm duygularımı, ellerimdeki yağlı urganlarla dizginlemeye çalıştığım beynimin bilinç dışı, nevrotik alanında çıkan savaşın tahribatından kalan yangının külleriyle başım çatlıyor gibiydi. Çıplak ayaklarımı biraz olsun serinlemeleri ümidiyle soğuk parkelere yaslayıp tam

✨✨ “Yav anne gözünü seveyim,” dedim yalvaran bakışlarımı anneme çevirirken. Uyandığımdan beri annemin durmak bilmeyen çenesi yüzünden aynı konuyla fazlaca meşgul olan zihnim ve bu sıcakta sinir sistemimi siken durumla, “Ne düğünü? Mavi simli far sürüp başıma da kuş yuvası topuzu yapayım istersen, iyice delirdiniz ha siz,” diye ekledim sinirle. Annem, “Ömer’i yalnız mı bırakacaksın?”

✨✨ Elimdeki telefonun ekranında beliren mesaja dünyanın en romantik cümlesini okuyor gibi sırıtarak bakarken bu kadar gülmenin benim için fazla olduğunu düşünüp alt dudağımı ısırarak beni dinlemeden kıvrılan dudaklarımı durdurdum. Ömer: Yavrum 11-12 halı sahadayız. Ömer: Akşama alırım seni. Ömer’in sarhoş haliyle ‘Çok güzelsin,’ diye sayıkladığı ve benim eksenime girip yıllardır çürüyen tüm yaralarıma bir

✨✨ Ay ışığının altında, kolumdan tutup da beni peşi sıra sürükleyen adamın yakışıklı suratına bakarken, ‘Lan harbiden sikecek mi bu beni acaba?’ diye düşünmeden edemiyordum. Karşımdaki Ömer’di ve benim aksime ağzından çıkan sözlerinin kefili her daim yaptığı davranışları olurdu. Bense genellikle sadece söyler, cesaret kırıcı cesurluk telkinlerimin zihnimde dolanmasına izin verirdim yalnızca. Kalbim anılarımdan oluşan

✨✨ Başım geriye doğru, tam onun omzunun üzerine düşerken içime hızlıca girip çıkan Ömer’in saçlarına ellerimi atıp çekiştirmeye başladım. Madem beni tüketmeye yeminli gibiydi o zaman onun da canı yansın istiyordum. Onun bir kolu duvara yaslı, diğer koluysa benim göbeğime sarılmış şekilde hareketlerine devam ederken, “Düzgün konuşacak mısın Selim?” diye sordu. Elimi tersten bu kez

✨✨ Ömer’den… Açık pencereden üzerime doğru esen ılık rüzgarla beraber, çıplak belimden tüm vücuduma yayılan ürpertiyi duyumsayarak bilincimin yavaş yavaş yerine geldiğini hissettim. Her yanım sanki dayak yemişim gibi sızlarken zorlukla açtığım gözlerime sunulan manzara yüzünden birkaç kez kirpiklerimi kırpıştırdım. “Meme ucu mu lan o?” Ben kendi kendime konuşurken başımın altındaki kol bir anda çekildi.