Senin Gibi Değil Bu İlaçlar

✨✨ “Ömer evliyalar aşkına sal beni. İyiyim, domuz gibiyim lan bebeğim,” diyerek beni kucağına almaya çalışan adama baktım, sinirle. Annemle babam yanımızda olduğu için bebeğim kelimesini sessizce söylesem de inadına soktuğumun Ömer’i taksiden iner inmez beni kucağına almaya çalıştığından onların duyacak olması bile gözümde değildi artık. “Oğlum kendisi yürür. Hem doktor kızım da dedi ya […]

✨✨ “Şimdi nereden çıktı bu tatil yavrum? Zaten benim yüzümden bir sürü para harcadın.” Ömer bana bakıp, “Paramız Selim, benim ya da senin paran yok artık. İkimizin parası,” diyerek uzun, kemikli parmaklarıyla yanağımdan bir makas aldı. “Önüne bak lan, tatile diye bok yoluna gideceğiz. Tamam ikimizin parası ama çok masraf etmişsin be sevgilim. Benim iş

✨✨ “Sen döndüğümüzde Nurcihan’a gideceksin değil mi?” diye soran Ömer’e doğru kafamı olumlu anlamda sallayıp, buhar çıkan suyun içinde olduğum yerde ters dönerek ellerimi havuzun kenarındaki çıkıntıya koyup gözlerimi de Ömer’in sular damlayan vücudunda gezdirdim. Şerefsiz, o kadar güzeldi ki insan bakmaya doyamıyordu. “Kaç aylık hamile?” “Doğurmak üzeredir, bilmiyorum ki. Anlamam o işlerden ama yedi-sekiz

✨✨ Önümde duran çirkin sarı renkteki binaya bakarken içeri girdiğimde aynı anneden babadan da olsak hiçbir zaman kardeşlik bağı kuramadığım Nurcihan’a ne diyeceğimi bilemez gibi kapının önünde öylece dikilip kalmıştım. Buraya yarım saat önce gelmiş olmama rağmen önümdeki kapıdan geçip de kardeşimi görecek cesareti kendimde bir türlü bulamıyordum ki… Onu gördüğüm zaman ne yapmalıydım? Ona

✨✨ 15 yıl sonra… Mutfakta sırtı dönük şekilde elindeki salatalıkları yıkayan adamı, ondan habersiz biraz daha izleyebilmek için sessizce kapının kenarına omzumu dayayıp kollarımı birbirine bağladım. Yıllar, anlar, anılar geçmiş; yaşadığımız evler değişmiş, hayatımızda olan insanlar bile bizi bırakıp gitmişti de benim ela gözlü sevdiğimin kalbimde inşa ettiği yuva saydığım aşkı hâlâ gökkuşağı desenli şemsiyenin