Yoluna Serdim İçimi Nezdinde

✨✨ Yattığı yerden tam dibinde masumca uyuyan adama baktı Ayaz. Aylardır, her sabah olduğu gibi, bu sabah da yoluna rehber değil yalnızca yoldaş olduğu adamı izleyerek geçiriyordu gününün ilk saatlerini. Aşkın birbirine yük bindirmeden yalnızca yol arkadaşlığı olduğunu deneyimlediği şu günlerde dün gecenin görüntüleri zihninde kesik kesik yankı bulurken Mustafa’nın teninden bir an bile uzak […]

✨✨ 3 Ay Sonra Ayaz, avuçlarının arasında dinlenen elleriyle yanındaki adamın heyecanlı heyecanlı ona bir şeyler anlatışını yüzündeki tebessümle seyre dalmışken bastığı yerdeki yumuşacık kumların, karşısındaki Mustafa’nın teninin güzelliğinin yanında bir hiç sayılan denizin dalga dalga bıraktığı köpüklerin ve içini bir gecede yakan bal gözlerin ateşi kadar olmasa da onu tatlı tatlı ısıtan güneşin keyfini

✨✨ Mustafa, evin büyükçe salonunda daha tam yerleştiremedikleri dağınık eşyalara bakarken parmağında hissettiği tatlı ağırlıkla sağ elini göz hizasına doğru kaldırdı. Alt dudağını ısırıp da üzerine yansıyan güneşin ışıklarıyla parlayan yüzünü sevip kendi kendine, “Canım yüzüğüm,” demişti ki belinin iki yanından sarmalanıverdi. Arkadan yavaşça kollarını yüzüğünü seven nişanlısına dolayan Ayaz, boynuna da bir öpücük kondurup

✨✨ Kahvesinden bir yudum alan Mustafa, göz pınarlarında biriken yaşlar yüzünden kahverengi gözleri daha da parlayan kadına beklentiyle baktı. “İşte böyle Zeynep anne.” Zeynep’se dakikalardır büyük bir telaşla kendisine planlarını anlatan ve dudaklarının arasından dökülen kelimeler arasında fark etmeden elleriyle tırnak kenarlarını çekiştiren Mustafa’nın elini tutup kafasını salladıktan sonra, “Tüm planı sen yaptın yani?” dedi.

✨✨ Mustafa, evindeki son günlerini bol kahkahalı, sevmeli, sevişmeli, hayatında ilki kalmadığını düşünse de daha Ayaz’ın uğruna feda edeceği pek çok yaşanmamışlığının olduğundan habersiz sevgilisiyle birlikte geçirmişti. Pek çoklarının aksine taşınma işlerini de büyük bir hazla yapıyordu. Belki Ayaz’la milat saydığı, yeni bir hayata başlayacağından, belki ilk kez bir yuvaya adım atacağının farkında olduğundan bilinmez

✨✨ Her şeyin sahtesi yapılabilirdi şu hayatta. Kıyafetlerin, çantaların, kitapların, filmlerin ve hatta değeri para ile ölçülemeyecek sanat eserlerinin bile… Hal böyle olunca duyguların sahtesinin olması da kaçınılmazdı. Nihayetinde insan denk geldiği ve gerçek şeylerin pek de karşısına çıkmadığı bu çağda, sahte duyguları kalbinin ortasına sıra sıra, dağ misali dizip de içini çürüten insanlara şaşırmamalıydı.

✨✨ “Ayaz?” Hafifçe burnunun üzerine düşürdüğü okuma gözlüklerinin üzerinden sevgilisine bakan Ayaz, “Söyle bebeğim?”dedi. Onun bu halini gören Mustafa’ysa aciz sayılan, topraktan yaratılan bir Ademoğlunun gözlükle bile nasıl bu kadar yakışıklı olabileceğini, bunun diğer kullara haksızlık düşündü. “Ne olursam olayım, beni yine de sever miydin?” Ayaz, gözlüklerini çıkarıp yatağın kenarındaki komodinin üzerine koydu. Mustafa’yı kendisine

✨✨ Mustafa’nın bünyesini çepeçevre saran karanlık duygulara olan esareti bitmiş, kendi köleliğine yıllardır el ve ayaklarında olan zincirleri bir anda kırarak son vermişti. Kalbi öyle bir mağlubiyet almıştı ki tüm yenilgilerin en mükemmelini tadımlıyor, hepsinin ismini Ayaz koyuyordu sağ kulaklarına üfleyerek. Son zamanlarda hayatı o kadar güzeldi ki ailesinin olmayışı dahi aklına gelmiyordu. Öyle ki

✨✨ Kulaklarına, bir yerlerde bangır bangır çalan Mehter Marşı dolarken Mustafa, ‘Kıyamet günü geldi Ayaz’ıma doyamadan,’ diye geçirdi aklından. Daha sonra gözlerini birden açıp yerine gelen bilinciyle alarmını her sabah bomba gibi kalkmak için Mehter Marşı yaptığı anlar zihnine bir bir düştü… Pekâlâ, bu iyi bir fikir değildi galiba… Dün gece gaza gelip alarmını daha

✨✨ “Oh!” diyen Mustafa rahatlamış bir ifadeye teslim olan ve sanki eskisinden daha da parlayan yüzüyle Ayaz’a döndü. “Bunu da hallettik sevgilim, ne yiyelim?” “Pardon?” “Acıkmadın mı?” Elinde sıkı sıkıya tuttuğu evraklarıyla birlikte öteki ay gireceği yazılı sınav için kafasında ders çalışma takvimini belirliyordu. Eh, bazı alışkanlıklardan hemen vazgeçilmiyordu tabii. “Sevgilim dedin ya? Gönlümü alana