Yoluna Serdim İçimi Nezdinde

✨✨ “Eee? Ne dedi, bir şey dedi mi? Benim hakkımda konuştu mu? Özlemiş mi beni? İyi miydi?” “Ayaz!” dedi kadın bıkkınlıkla. “Motorunu soğut oğlum, Allah adı verdim. Gördün ya sen de.” “Anne, uzaktan iki dakika gördüm sadece. Ben dedim sana, keşke bir gazeteye iki delik açıp oradan izleseydim.” “Bak zaten aranızda yalancı çobana döndüm. Adama […]

✨✨ İnsan bazen elindeki kayıp gitmeden, ‘En azından ben kaybedeyim de acısı daha az olsun,’ diyordu. Kaybın acı tadını duyumsamanın yolunun öyle veya böyle hasret hastalığına çıktığını bilmeden, içten içe, ‘O gitmeden ben her şeyi yakıp yıkayım,’ diye düşünüyordu belki de. Geçmişte de böyle değil miydi? Krallar, komşu krallık onlara saldırmadan, ‘Ben saldırayım,’ diyerek koca

✨✨ Ayaz, kulağı ve omzunun arasındaki telefonuyla elindeki anahtarı kapının kilidine taktı. Gözlerinde tavizsiz kararlılık, gönlünde sevgilisinin göğsüne sığınma isteğiyle tam kapıyı açmak üzereyken Mustafa, anında küçük holde bitti, onu karşılamak umuduyla kapının demirden kulpunu indirdi. Karşısında sevgilisinin telefonla konuştuğunu görünce bir adım geride durdu. Biraz olsun sakinleşebilmesi için Mustafa’nın tenine ihtiyaç duyan Ayaz’sa onu

✨✨ Ayaz, neredeyse yirmi bir yıl olacak ömründe uyandığı en güzel sabahlardan birine uyanmıştı. En güzel sabahı hangisiydi diye sorulursa da Mustafa’sının onun olduğu, onun sevgilisi olduğu günün sabahıydı ona göre. Ama gözlerini açtığı bu sabahın da ömrünün en güzel sabahlarından biri olarak hatıralarında kalacağından emindi. Nefesleri, soluna teslim adamın varlığı için söyleyecek hiçbir cümlesi

✨✨ Yanındaki koltukta oturan adamın hiç sevmediği şekilde sessizliğe gömülmesinden rahatsız olan Ayaz, “Mustafa’m, iyi misin sen?” diye sordu. “İyiyim tabii sevgilim, neden ki?” “Dudakların büzülmesin demiştim sana aylar önce. Yemekte babamın sözlerine takıldıysan, takılma,” Bunun sevgilisi için çok mümkün olmadığını bilse de yine de sözlerine devam etti. “Kötü adam değildir, kendince doğru olanı yaptığını

✨✨ “Ayaz ellerim falan titriyor benim, göğsüm de sıkışıyor gibi. İçime hem soğuk hem ılık bir şeyler akıyor.” “Ben bir şey akıtmadım içine daha bebeğim, ne akıyor olabilir?” “Ayaz, şu an bunu yapıyor olamazsın değil mi?” “Zaman, mekan fark etmez bana, her daim yürürüm sana.” diyen Ayaz heyecanla, “Bak kafiye bile yaptım!” dedi. Mustafa, kulağıyla

✨✨ Aynalar tüm çirkinliklerin zihinsel bir yanılsama ile gözlerimize sunulmasıdır aslında. Onlara inanmak, zihnimizin kendimizi nasıl gördüğünün tezahürüdür bir nevi. Aynaya, tüm kusurlarımızı bize gösteren o kandırıkçı yansımaya bakıp da başka hiçbir dünyaya ait değilmişiz gibi düşünebiliriz. Karşısına geçip de tam gözlerimizin içine baktığımızda aklımızda bizimle ilgili ne varsa yüzümüzün suretine o yansır. Kendimizle ilgili

✨✨ “Ayaz, çok çalışkan Rahmi. Stajyer olarak bile yıldızı parladı şimdiden başkanlıkta vallahi.” Ayaz, gülümseyerek çatalını ağzına götürüp hem enfes yemeğin hem de babasıyla özel tavla geceleri için onlara gelen Mehmet Bey’in sözlerinin keyfini çıkardı. Mağrur gülümsemesi yüzünde beliren Rahmi, “Bak sen. Aşçı olacağım derdi küçükken bizim oğlan. İşletme yazdırarak iyi bir seçim yaptırdık desene.

✨✨ Hiçbir süslü giriş cümlesine ihtiyaç dahi duymadan, yalın bir şekilde aşıktı Mustafa. Geçirdiği masal gibi bir hafta sonunun ardından kendi evine dönmüş, o zamandan bu zamana hem sevgilisinden kopmak istemeyen yanına gem vurmak zorunda kalmış hem de utancından bir deve kuşu misali kafasına toprağa gömmek istemişti. Yaşadığı anlardan, Ayaz’ın suratına bakarak söylediği o cümlelerden

✨✨ Geçmişi hatırlamak zaman zaman ızdırap verirdi insana… Yüreğini bazen korku, bazen endişe sarmaşıkları sarardı da kişi mutluluk denizinde parlayan, camdan yapılma bir kayığın içinde aheste aheste salınırken aniden çatlayan kayık su almaya başlar, üzerinde, ondan medet umanı öylece bırakır, acımasızca terk ederdi. Kaderle bu yüzden uğraşmamalıydı aciz insanoğlu. Anda kalmalıydı, an da yalnızca bu