Yoluna Serdim İçimi Nezdinde

✨✨ Hayatta hiçbir şey göründüğü kadar kolay ya da kitaplarda tasvir edildiği kadar basit, eğlenceli, alelade değildi. Gerçek hayatta öyle çok şey kitaplardan farklı ilerliyordu ki bir zaman makinesi icat edip de makineye atlayarak zaman yolculuğu yapıp küçükken okunan kitapların yazarlarına hesap sormak istiyordu insan. Cinselliği anlatırken bir kesim hayatın tam içinden gelen bu dürtüyü […]

✨✨ “Ya bir gün zamanın hiç geçmemesini istediğin bir ana denk gelirsen peki? O zaman da böyle bitmesini istemez misin kralım?” Aylar önce bu sözleri şimdi tam dibinde oturan, bacakları bacaklarının altında kalan çocuk Mustafa’ya söylemiş, Mustafa içinden gülmüştü. Zaman Krallığı’nın kralı Mustafa, şu an bir anda kalmak ve o anı yıldızlarla kaplı bir kavanozda

✨✨ Yaratıcı bazı kulları diğerlerinden şanslı kılardı yaratırken. Güzel bir suret, iyi bir aile, ortalama üzerinde bir zeka, para, sağlık… Bunların hepsini onlara bahşederdi, bunlardan bazılarını bahşetmediklerineyse bir eksiklik daha verircesine, kıskançlık… Elinde olmayana hasetlenmek ya da en hafif tabirler imrenme… Bir de eksik olanlar bu duygularla sınanır, semavi ya da semavi olmayan her dinde

✨✨ “İş yerinde yokuş ne alaka?” diye hayıflanıp ağır ağır çıktı İstanbul’un ortasında, sanayinin içinde küçük patika şeklinde olan yokuşu. Şaşıp kalırdı zaten yokuştan kaçabilseydi! Yaşadığı şehrin beş boyutlu oluşu yetmiyormuş gibi bir de burada da bulmuştu onu yokuşlar, engebeler! Saatine baktığında dörde yaklaştığını görüp tam vaktinde geldiğini düşündü. İş çıkışına yakın bir zaman ama

✨✨ “Mustafa-” diyerek yanında oturan ve garip bir sessizliğe bürünen adama dönen Ayaz, “Bir arkadaşım gelecek bu akşam İstanbul’a, havalimanından onu alacağım. Gelmek ister misin benimle? Tanışmanı çok isterim,” dedikten sonra gülümsedi. “Ahmet mi?” Yüzündeki gülümsemesi şaşkınlıkla perdelendi bu kez Ayaz’ın. “Sen nereden tanıyorsun Ahmet’i?” “Sen demin sigaradayken aradı da o zaman gördüm,” Onun telefonunu

✨✨ Yanmak bir zevkti, uğruna yanacağınız, buna değecek insanla karşılaştıysanız elbette… Dante’nin dokuz katlı cehennem çemberinde döne döne, katman katman çırılçıplak dolanarak yanıp kavrulmak istiyordunuz da gıkınız çıkmıyordu. En nihayetinde, bin kez yanıp bin kez de söndükten sonra cehennemin dokuzuncu katına geldiğinizde yer yer soyulmuş deriniz, kırık kemikleriniz, kan revan içindeki avuçlarınızla dizlerinizin üzerinde çökmüş

✨✨ Hayatın elindeki tüm güzellikleri, ‘Al, bak bu senin.’ diyerek altın tepside sunduğu insanlardan mısınız? Tıpkı uzun bir banka sırasına girdiğinizde birden önünüzdeki insanların dağılıp sıranın size geldiği, son kalan indirimli ürünün size nasip olduğu ya da üniversite tercihinizde istediğiniz bölüme en son sizin girmenizle sonuçlanan bir sürü güzel tesadüf silsilesi gibi… Yoksa tırnaklarının arası

✨✨ Ekrandaki bir fotoğrafa ne kadar uzun bakılabilirdi? Çok sevdiğiniz birilerinin fotoğrafları, sevimli hayvanlar ya da hemen herkesin gördüğü anda hissettiği pozitif hislerle yüzünde güller açtıran bebekler… Art arda, dakikalarca bu sayılanların videolarına, fotoğraflarına bakılabilir, tatlı bulunabilir, tekrar tekrar izlenebilirdi elbette. Ama bir yerden sonra, nihai son olarak, baş parmak yardımıyla yukarı kaydırılmak suretiyle geçilirdi

✨✨ On altı saat dedikleri uçuş olmuştu yirmi saat… Güney Afrika’nın adını ancak işe girdiği zaman duyduğu bir şehrinde, yakıt alımı için beklenen üç saatin sonunda Mustafa çıldıracak gibi hissediyordu. Uçağın içi o şehirden alınan yerel insanlar sebebiyle bolca gürültülü, uçak geniş gövde bile olsa yine de kısıtlı bir alanda verilen yemekler sebebiyle de çokça

✨✨ İçinin sıkıntısını biraz da olsa alıp götürsün isteyerek vanilyalı mumlarını yakmış, yattığı yerde mis kokuyu soluyarak tavanı izliyordu. Hayatında belki de ilk kez şımarık bir çocuk gibi ayaklarını yere vurup kollarını önünde birleştirerek, ‘İstemiyorum işte gitmesin!’ diyebilmeyi diliyordu içinden. Ama yapamazdı işte… ‘Aşk biraz da bencilliktir.’ diyen herkesin amına koyardı da yine de yapamazdı.