Yoluna Serdim İçimi Nezdinde

✨✨ Küçük bahçenin içinden geçip de kapının önünde dikilirlerken, “Mustafa, anahtarın nerede?” diye sordu Ayaz. Birkaç dakika önce homurdanan taksicinin arabasından Mustafa’yı çeke çeke indirmiş, şimdi uykuyla uyanıklık arasında gezinirken kendisini iki tane gören adamın suratına bakıyor, sabırla onu evine sağ sağlim şekilde ulaştırmayı diliyordu. İçki öyle bir meretti ki kanınıza karıştıkça sizi mahveder, içinizde […]

✨✨ Ayaz, daha biraz önce, kelimenin tam manasıyla onu titreten görüntünün etkisinden henüz çıkamamışken Mustafa’nın yanına geldiğinde adamın ondan tarafa bir bakış bile atmamasına anlam veremedi. Onun bu tavrı istemsizce, ‘Acaba rahatsız mı hissettirdim?’ diye düşünmesine neden oldu. Oysa kapıdan çıktığı andaki gülümsemesini bastırmak isteyen o yüz ifadesini, dudağını ısırmasını görmüş, onun da hoşuna gittiğini

✨✨ “Hadi oğluşum benim, işe geç kalacaksın.” Bu cümle Ayaz’ın kreşe başladığı zamandan bu zamana her sabah tam uyanmadan önce kulaklarının ilk duyduğu, beyninin ilk anlamlandırdığı cümleydi. Cümle zamanla kreşten okula, okuldan dershaneye, oradan da işe evrilmişti tabii. “Ya beş dakika daha.” “Arkadaşınla beraber gidiyorsun diye kaldırıyorum. Bugün tek gideceksen uyu,” dedi kadın, Ayaz’ın fabrika

✨✨ İnsan özünde çok basit bir varlıktı aslında. Şişinip böbürlense de nihayetinde etten kemikten, topraktan yaratılıp çürümüş şekilde yeniden toprağa karışarak doğada birilerinin besini olacaktı bakıldığında. Belki bu kadar basit bir varlık olduğu, belki de topraktan geldiği için yaşamayı ve baharı seviyordu, kim bilir? Kalbine güneş gibi doğan her şeye inanıyordu sanki insan. Gülen çocuklara,

✨✨ Hiç elinizden alınacak sadece tek şeyiniz varmış da ömrünüzü ona adamanız gerekiyormuş gibi hissettiniz mi? O şey işiniz, paranız ya da arabanız her neyinizse, işte o şey elinizden gittiğinde sizden geriye kocaman bir boşluk kalacakmış gibi… Hayatın getireceği güzelliklerden önce bazen sizden bir şeyler götürmesi gerekiyordu belki de. Sizin bileklerinize yağlı bir urganla bağlı,

✨✨ Cumartesi sabahını Ayaz’la beraber kahvaltı yaparak geçireceğini, hatta dünden kalan güzel sohbetin devamının kahvaltıda da geleceğini umduğu hayallere kapılmış, gece bunun heyecanıyla birkaç kere uyanıp iyi bir ev sahibi olduğunu kanıtlayacağı menüsünü bile tasarlamıştı beyninde. Çeşit çeşit peynir alacak, aralara meyvelerin serpiştirildiği, bademli, kuru kayısılı, hindi fümeli güzel bir peynir tabağı yapacaktı. Bol domates

✨✨ Ayaz, Mustafa’nın şaşkın haline yüzünü kaplayan kocaman bir tebessümle baktı. Hâlâ ne olduğunu anlamlandıramadığı o kadar belliydi ki çipil çipil, uzun kirpiklerini kırpıştırarak bir tepsideki yiyeceklere bir Ayaz’a bakıyor, sonra nerede olduğunu idrak edemezmiş gibi odanın içinde gezdiriyordu bakışlarını. “Bu kadar şok yeter, sen altının fiyatını görmüş adamsın benim senin evinde oluşum sana koymaz

✨✨ Kahvesinden bir yudum alan Ayaz, gülümseyerek Aytül Hanım’ın masasından Mustafa’ya baktı. Sabah yine beraber gelmişlerdi. Biri birine özenle hazırladığı kahvesini vermiş, diğeriyse simit yemesine müsaade etmeyip çavdar ekmeğinden zeytin ezmeli sandviç düşürmüştü nasibine. Masadan masaya gülümseyerek işlerine döndüler. Mustafa, sabah kahve makinesinin içinde dolu olan çekirdekleri binbir uğraşla çıkarıp yerine vanilyalı olanlardan koymuş, kahve

✨✨ Gözlerini yılların alışkanlığıyla tam saat altıda açan Mustafa saatinin neden çalmadığını düşündü. Bozulmuştu galiba telefon mereti. Eskinin telefonları bile daha güzel, kullanması daha bir kolaydı sanki. Şimdi telefonun her bir yerinden ayrı bir şifre isteniyor, her kullandığı uygulama için para ödüyordu resmen! Bozulan telefonun saatini nasıl yaptıracaktı ki şimdi? Neyse kardeşi anlardı, arayıp ona

✨✨ Bir elinde simidi, diğer elinde çayı, omzunda laptop çantasıyla dengede durmaya çalışan bir jonglör edasıyla müdürlüğüne giriş yaptı Mustafa. Sessizce “Günaydın.” dedi, gür, sesli günaydınlar, iyi akşamlar onluk değildi pek. Bir ortamda selam vermeden önce bile kırk kere ‘Nasıl olacak?’ diye düşünür dururdu. Çok düşünür, çok kurardı o. İnsanlar için ufacık sayılan bir eylem,