Kızıl Ölümün Maskesi

✨✨ Yaratım varsa yıkım yok mudur? Evrenin daha en başında, zıddı ile birlikte doğan ve ikilinin uyumsuzluğundan gelen bir uyumla var olmuştu her şey sanki. Olacak olan, yaratılan her varlık ile insani sayılan duygular kendi olmayan ile birlikte vardı ve uzaktan bakıldığında ne kadar zıt görünseler de tıpkı gökyüzünün her daim havada asılı kalacağı gerçeği […]

“Seneler, seneler evveldi; Bir deniz ülkesinde yaşayan bir kız vardı, bileceksiniz.” ✨✨ “Sen de bir şey söylesene Mert?” Mert, Mine’nin sesini duyduğunda masasının üzerinden başını kaldırıp kadına anlamadığını belirten bir göz kıptı. ID kartını kaybetmişti ve ofise geldiğinden beri kartını arıyordu. Üstelik dağınık ya da sorumsuz biri değildi Mert. Kartı her daim montunun cebinde durur

✨✨ Kibirden arınmış gurur bazı zamanlarda iyi addedilse de tek başına kibir insanoğlu arasında yaygın bir kusurdu. İnsanın kibri de kalbi kadardı aslında. Kimileri bu duyguyu yerini alan yabancı ve tanımadığı bir duyguyla yer değiştirip kalbinin sınırlarını da orada yer edinecek yeni hisleri de ana kucağı gibi özümseyebilirdi, kalbine devrim yapan istilacı duygulara direnmezse eğer…

✨✨ İnsanoğlu çok basit sebeplerden mutlu, bu sebeplerden daha da basit nedenlerden mutsuz olacak şekilde dizayn edilmişti. Tıpkı çok basit bir nedenden doğup ve ondan daha da basit nedenlerden ölmeleri gibi. Zehirli bir iyimserliğin ya da özellikle son dönemlerde çokça meşhur olan herkesin kendisini aşırı önemli hissetmesi gerektiğini tavsiye eden insanların yaygınlaşmasıyla kimileri kendilerini narsisistik

✨✨ “Senin neden kedin yok?” “Ben evde olmadığımda sıkılır ama Güney. Hem sokaktaki kedilere birlikte bakıyoruz ya.” Yüzüne üzgün bir ifade kondurduktan sonra Barış’ın kışın ortasında araya araya bulduğu bezelyeleri kabuklarından ayıran yeşil gözlü, kıvırcık saçlı çocuk, “Ama geceleri ben onları özlüyorum,” dedi. “Arkadaşlarım onlar değil mi?” “Tabii ki.” Güney, “Benim ne kadar çok arkadaşım

✨✨ İyi görünüşe aldanırız. İnsanoğlu büyük bir gaflet ile kişilerin kendilerini kandıramayacağını söylese de her insan karşısına çıkan iyi giyimli, görgü kurallarını bilen, düzgün bir üslupla konuşan ve tüm bunları güzel bir yüzle birlikte yapan kişilere pozitif bir ön yargıyla yaklaşırdı. Bunun tam aksine üstü başı kirli, yırtık kıyafetlerinin arkasına gizlenmiş, belki de birilerinin ona

✨✨ Barış, kendi yatağında uyuyan Güney’in üzerini sıkıca örtüp çocuğun kıvırcık tutamlarının arasına da bir öpücük kondurarak merdivenlerden aşağı inerken en uzun gecenin kışın başlangıcı sayılan gece değil de bu gece olduğuna bir kez daha emin oldu. Güney’e hafta sonu gidecekleri yeri anlatırken birden zil çalmış, kapının ardında beliren savcıya çocuğun vücudundaki izleri göstermek çok

✨✨ Kollarının arasındaki yıldız dolu kavanozuyla birlikte siyah bir kuzunun peşine takılan Güney, yüzünü buruşturup, “Beklesene,” dese de kuzu onu sallamadan küçük ama hızlı adımlarla yeşilliklerin arasında kayboldu. Güney, diğer beyaz kuzuların arasında tek başına duran bu farklı kuzuyu görür görmez çok sevmiş, onunla arkadaş olmak istemişti. Ama kuzu ondan korkuyor, Güney de bir türlü

✨✨ Mert’in gözlerini açtığında tıpkı günlerdir olduğu gibi göğsünde yatan kumralın bedeninde bıraktığı tatlı ağırlıkla birlikte dudakları kıvrıldı. Yine rutinleri olmuş şekilde Barış bir kolunu onun karnına sarmış, o da Barış’ın omzuna sıkı sıkı kollarını dolamıştı. Geldikleri yerin, İstanbul’un hemen çıkışında da olsa, tertemiz havasından mıdır bilinmez ama insana huzur veren bir yanı vardı. Mert’in

✨✨ Siyah gözleri önündeki laptopun ekranındayken bir yandan da her şeyi kontrol etmek zorunda oluşunun onu nasıl bir tutsak haline getirdiğini düşünüyordu genç adam. Belki biraz ona da özgürlük hakkı tanınsaydı o da etrafındakiler gibi sıradan konular hakkında konuşup günlük, kısa sohbetlere katılabilir, insanların nankörü oldukları ve her adımını planlamadıkları bir hayatı o da yaşayabilir,