MayDay

Merhaba sevgili okur 💙 Kitaba başlamadan önce küçük bir not düşmek isterim. Bu kitap 2023 yılında, yazma serüvenimin henüz başındayken kaleme alındı. Sonrasında yazım kuralları ve editörlük üzerine çeşitli eğitimler alsam da eski kitaplarımı baştan düzenleme fırsatım olmadı; çünkü onları seven okurları, alıştıkları hâllerinden mahrum bırakmak istemedim. Umarım bugün, bu yolculuk hâlâ sana keyif ve […]

İkisi de manyak karakterlerin, çok da bir şey beklemeyin. Ya da bekleyin bilemedim 😙😙 ✨✨ Mehmet: Bak buraya. Kubilay: Nereye? Mehmet: Bana bak. Kubilay: Nereden bakayım sana? Kubilay: Metaverse evreni gibi odamda hologramın belirecekse söyle. Kubilay: Donla oturuyorum. Kubilay: Benim için sorun değil ama önünde yala beni yazan donuma hazır mısın bilemiyorum. Mehmet: Lan sen

✨✨ Kubilay: Sen ne kadar salak herifsin lan. Kubilay: O ses bombasını kendini satsan alamazsın. Kubilay: Alıp yere fırlatmak ne? Kubilay: Ödeyeceksin. Ocağınızda çaycılık mı yaparsın. Kubilay: Başkanına uluyup para mı koparırsın n’aparsın bilmem ama yenisini alacaksın bana. Mehmet: Ben sana ne dedim? Mehmet: Gelir ağzına sıçarım dedim. Mehmet: Şimdi o sikik sesini kes, çay

✨✨ Mehmet: Kankan yanımızda sen yoksun. Mehmet: Ayıp değil mi kaçıyorsun lan? Mehmet: Mesajlarda erkeklik taslıyordun (11:10) (Kubilay çevrim içi) Kubilay: Sen baya baya bana aşık olmuşsun vişne kurdu. (13:23) Kubilay: Emrah’tan ‘Sensiz ben nefes alamam.’ şarkısını söyle bakayım kantinde. Kubilay: Belki acırım sana, bakarsın bir öpücük bile veririm. Mehmet: Lan gevşek. Mehmet: Adam akıllıkonuş

✨✨ Okul çantamın bir askısı sırtımdan sarkarken yanımda mutlulukla ışıldayan çocuğa gülümsedim. Bugün stajyer bir kurt olduğunu, hatta vişne kurdunun ona tespihini verip de birkaç dakika çekmesine müsaade ettiğini anlatırken gözleri ışıldıyordu. Birkaç gündür mesajlaşmadığım adamın adını duymak bile bende kara bir tahtayı sanki tırnakla çiziyormuş hissi uyandırırken yanımda cıvıldayan Ediz’in güzel hatırı için sadece

✨✨ Mehmet: Bak buraya (23:23) Mehmet: Kime diyorum lan? (00:23) Kubilay: Mehmet: Ne alaka? Kubilay: Bensiz yapamıyorsun vişne kurdum. Kubilay: İki gün mesaj atmadın resmen uykuların kaçmış. Mehmet: Kes boşu. Mehmet: Odanı benim odamın üzerine konumlandıran mimarın T cetvelini götüne sokayım. Kubilay: Teknik olarak zavallı mimarın bir suçu yok. Kubilay: Bu odayı ben seçtim. Kubilay:

✨✨ Elimdeki telefonun ekranındaki somak burunlu kurdun son mesajlarına bakarken duyumsadığım öfke yalnızca kendimeydi. Ben izin vermiştim, ilk ve son kez… Kum saatinin tersine dönmesi gibi zaman sanki bir katil olmuş, hiç unutamadığım bir olayı en alakasız insanların ağzına sakız etmiş, bir de evirip çevirip götüme sokuyordu şimdilerde. Ve hayır, gözlerim falan da dolmamıştı. Yalnızca

✨✨ Mehmet: Seni benim karşıma çıkaran günün sabahında doğan güneşi sikeyim ben. Mehmet: Her yerdesin amına koyayım. Kubilay: Bana olan aşkından kitapçıda çalışıyor gibi yapman? Kubilay: Sen bitmişsin, yanmışsın bana. Mehmet: Artık arsızlığına diyecek sözüm de yok amına koyayım. Mehmet: Yirmi milyonun yaşadığı şehirde bana denk gelene bak. Mehmet: Vitaminsizin teki. Kubilay: Ne yani bir

✨✨ Mehmet: Hişt. Mehmet: Bak buraya. Kubilay: Lan 1984 kitabındaki büyük birader misin sen? Kubilay: Her yerden çıkıyorsun. Kubilay: Doğru söyle kameradan da izliyor musun beni? Kubilay: Ona göre arkasında bas bana yazan donumu değiştireyim. Kubilay: Sana değil mesajım çünkü. Mehmet: Gevşek gevşek konuşma hemen. Mehmet: Bir şey sormam lazım dur iki dakika. Kubilay: Duramam

✨✨ Sahaflar çarşısına girerken abim ve teyzemden gizli işler çevirdiğim için içimde oluşan huzursuzla elimi saçlarıma atıp sıkıntıyla karıştırdım. Ulan bir kilo pamuk mu daha ağırdı, yoksa aileden gizli yenilen bokların öğrenilme korkusu mu? Her gencin hayalindeki iş olan mis gibi kitap kokusunun altında çalışıp da para kazanma fırsatı ayağıma gelmişken ben de tepmek istememiştim.